Is dit nu de moderne arbeidsmarkt?

Een eng debat over arbeid, mens en maatschappij

De honderden voorbeelden opgenomen in het boek, slechts een greep uit de meer dan duizend getuigenissen die KAJ de voorbije 4 jaar verzamelde, vertonen opvallende gelijkenissen. Stuk voor stuk onthullen ze hoe werkzoekende jongeren vandaag in een ware rat-race gedwongen worden. Ze tonen op welke manier onze sociale bescherming onderuit wordt gehaald en hoe de integriteit van werkzoekenden en interimkrachten op de helling komt te staan.

Je kan Is dit nu de moderne arbeidsmarkt? - zwartboek interim downloaden of hier kopen en onze campagne steunen!

Iedereen miljonair…

Zondag 31 oktober vertrokken Joeri en ik, Bianca, samen met nog 16 andere ervaringsreizigers van Wereldsolidariteit (WS) naar Indonesië. Na ongeveer 16 uur vliegen met een tussenstop van 8 uur in Abu Dhabi landen we op 1 november rond 14 uur lokale tijd in Jakarta, Indonesië. Wanneer we met onze bus de hoofdstad binnenrijden, komen we ogen tekort: omsingeld door motorfietsen, verwarrend verkeer (want ze rijden hier links) en op het kruispunt een man met een dansend aapje. Weg Brussel, weg Vlaamse ordelijkheid, hier ontvouwt zich Indonesië. Een land met 240 miljoen inwoners en wel 17000 eilanden. Het eiland Kalimantan beschikt met haar tropisch regenwoud over “de longen van Azië”. Bali is, volgens vakbondsleider Edwin, het paradijs voor verliefde koppeltjes. Java kent iedereen ondertussen van haar vuurspuwende vulkaan Merapi. Wij, ervaringsreizigers van WS, starten ons avontuur in Jakarta, de hoofdstad.

Onze groep bestond uit 18 mensen, een bont gezelschap met vertegenwoordigers van KWB, KAV, Okra, CM, ACV, en ACW. Joeri en ik vertegenwoordigden de KAJ. We gingen ter plaatse het werk van Wereldsolidariteit bekijken. WS ondersteunt er onder andere de vakbond K-SBSI, de textielvakbond GARTEKS en de YCW, jawel de KAJ in Indonesië. Ik wil jullie graag meenemen naar de vierde dag van ons verblijf die begon met een lange busrit van ongeveer 150 kilometer van Jakarta naar Bandung, de hoofdstad van de provincie West-Java. Eetkraampjes, lompen- en plastiekverzamelaars, straatventers, autoherstelplaatsen die gevestigd zijn op de stoep staan er kriskras door elkaar. Overal langs de straten komen we kraampjes tegen waarin fruit, sigaretten en dergelijke verkocht worden, een helse drukte. Tegen de middag komen we aan in ons hotel. Het is een heel vreemd zicht: aan de ene kant van de straat bevindt zich ons toch wel chique hotel, aan de andere kant heb je één en al krotten. Een jongetje wordt door zijn moeder gewassen in de goot.

's Namiddags neemt de YCW ons op sleeptouw. We maken kennis met Septi en Ikin, twee mensen van de nationale staf van de KAJ die ons vandaag zullen gidsen. Zelf spreken ze overigens niet van YCW, maar van PPMP waarbij de “C” is weggelaten, niet helemaal onlogisch als je enig bereik wil hebben in een land waar het grootste deel van de bevolking moslim is. Met de bus rijden we naar Majalaya, waar het lokaal en tegelijk het vormingshuis van YCW zich bevindt. Eerlijk: het was een lijdensweg om er te geraken. De banen zijn er in zeer slechte staat en doordat het al de hele dag regende, had onze chauffeur moeite met het onderscheiden welke plassen diepe putten verborgen hielden en welke niet. Na een rit van ongeveer drie uur en helemaal door elkaar geschud, kwamen we eindelijk aan het lokaal. De ellende van de busrit was al snel vergeten na het schitterende en hartelijke onthaal van de Indonesische kajotters. Eens we allemaal onze schoenen hadden uitgetrokken en ons hadden genesteld op de tapijten op de grond begonnen ze aan hun uitleg.

PPMP is een internationale arbeidersorganisatie door, voor en met jonge arbeiders. Het is een verzamelplaats om ervaringen te delen, te discussiëren over zowel individuele als gemeenschappelijke problemen en actie te ondernemen in groep en individueel. De PPMP richt zich naar jonge arbeiders, werkloze studenten en jongeren die opgroeien in de fabrieksomgeving. Hun missie is zeer duidelijk: samen strijden voor eerlijk en waardig werk voor iedereen. Concreet willen ze de werk- en levensomstandigheden veranderen om zo een nieuwe maatschappij te creëren waar er zekerheden bestaan voor jonge arbeiders. Samen proberen ze ook de diepere betekenis van het leven te vinden om zo te kunnen streven naar een waardig bestaan. De PPMP heeft daarom drie doelstellingen voorop geplaatst, namelijk:

  • de weg openen en verbreden naar waardig werk en een waardig leven,
  • jongeren trainen zodat ze zelf verantwoordelijkheid kunnen nemen om oplossingen te zoeken voor hun problemen,
  • de dialoog tussen de verschillende geloofsgemeenschappen verbeteren (Indonesië heeft een zeer grote moslimgemeenschap, maar ook christenen en boeddhisten zijn er sterk vertegenwoordigd.).

Dit doen ze door te zien, te oordelen en te handelen. Ze kijken naar de situatie en denken na hoe het probleem is ontstaan en welke gevolgen het heeft. Ze kijken hoe ze het kunnen oplossen en ondernemen dan tactische en strategische acties. Zij weten ook wie Cardijn is, ze zien hem als de stichter van hun beweging en in het lokaal hangt een foto van hem. Tussen Indonesië en ons kleine Belgenlandje liggen duizenden kilometers, maar toch strijden zij voor dezelfde doelen als wij en gaan zij op dezelfde manier te werk. Niet enkel ik, maar ook de andere ervaringsreizigers voelden zich sterk verbonden met deze jongeren. Toen ze ons het verhaal van PT Micro Garment vertelden, werd dit gevoel alleen nog maar sterker.

PT Micro Garment is een Taiwanees textielbedrijf dat voornamelijk truien produceert die worden verkocht in Europa, Amerika en India. Bijna zeventig percent van de 1000 werknemers zijn jonge vrouwen van rond de 20 jaar. PPMP probeert deze meisjes en vrouwen te verenigen zodat zij sterker kunnen optreden tegen hun werkgevers, die hen laten werken in mensonwaardige omstandigheden.

In het bedrijf zijn er 3 shiften:

  • van 7uur tot 17u30 met een pauze van een uur tussen 12 en13 uur,
  • van 19 tot 5 uur met eenzelfde pauze tussen 23 en 24 uur,
  • van 7u30 tot 21 uur met een pauze tussen 12 en 13 uur.

Volgens de wet mag men maar 7 uur per dag werken, maar bij Micro Garment moeten de vrouwen minimum 9 uur per dag werken en dit 6 dagen op 7. Als ze een grote bestelling hebben, moeten ze zelfs 34 uur werken op 2 dagen en 1 nacht. Daarnaast ligt het werktempo zeer hoog. Het bedrijf is onderverdeeld in secties waar telkens 40 vrouwen werken. De werkgevers willen dat er per dag 2500 stuks worden gemaakt per sectie, terwijl het maximum haalbare rond de 2000 stuks ligt. Als de vrouwen hun werk niet afkrijgen, worden ze verplicht om het werk mee naar huis te nemen. De vrouwen krijgen 3365 roepiah per uur betaald. Je moet weten dat 1 euro ongeveer 12.500 roepiah waard is. Deze vrouwen verdienen dus omgerekend 0,27 euro per uur. Per maand werken ze 208 uren waarvoor ze 699 980 roepiah of 56 euro krijgen. Hun overuren, namelijk de twee uur die ze per dag meer werken dan toegelaten door de wet en het werk dat ze mee naar huis nemen, worden niet uitbetaald. De kajotters hebben uitgerekend hoeveel winst het bedrijf maakt op de kap van hun werknemers: er werken 1000 werknemers in het bedrijf die elk maandelijks 48 overuren maken. Dat zijn 48.000 overuren ter waarde van 504 miljoen roepiah of 40.320 euro (overuren worden meer betaald dan de gewone werkuren). Op de koop toe wordt er 25% van het loon afgehouden als de werknemer een fout maakt. Dit gebeurt bijna elke maand. De vrouwen verdienen veel te weinig om te kunnen voorzien in hun dagelijkse noden zoals onderdak, onderwijs, gezondheidszorg, elektriciteit en ontspanning. De Indonesische wet schrijft voor dat men minimum 1.060.500 roepiah of 84,85 euro moet verdienen per maand. De overheid is op de hoogte van deze omstandigheden, maar neemt helemaal geen maatregelen. De vrouwen hebben dus weinig om op terug te vallen. Om te overleven, moeten ze vaak geld van mekaar lenen. Het lukt hen zelden of nooit om alles terug te betalen.

Om hun situatie te verbeteren, kunnen de vrouwen enkel op elkaar terugvallen en juist daar probeert de Indonesische KAJ op in te spelen. Zij proberen deze vrouwen samen te brengen en doorlopen met hen telkens een traject van 3 maanden waarin ze elk weekend samen komen. Tijdens de eerste 20 dagen van het traject onderzoeken ze de situatie van de jonge arbeiders zodat ze alle problemen kunnen blootleggen. De 60 dagen die daarop volgen, krijgen de jonge arbeiders vorming, ze leren hoe ze iets kunnen veranderen aan hun eigen situatie. Tijdens de laatste tien dagen van het traject wordt iedereen gemobiliseerd om over te gaan naar een actiemoment. De KAJ organiseert deze trajecten sinds 2009.

Bij het eerste actiemoment waren er ongeveer 50 jongeren aanwezig, tijdens het laatste actiemoment hebben ze de kaap van 500 deelnemers overschreden.

Toch is deelnemen aan zo'n traject niet zonder risico. Vaak worden de deelnemers op het werk sterk in de gaten gehouden of zelfs ontslagen. De voorzitter van de KAJ heeft zelfs al enkele verwittigingen gekregen: als hij nog te veel in de kijker loopt, verkeren hij en zijn familie in gevaar.

Dit verhaal is één van de vele die Joeri en mij hebben aangegrepen en we graag met jullie willen delen. In Indonesië moet er nog een zware strijd geleverd worden eer iedereen er waardig zal kunnen werken en leven. De KAJ en verschillende andere organisaties werken heel hard om er de mensen een betere toekomst te kunnen garanderen. Dit is echter geen eenvoudige klus. Vele mensen hebben voor deze droom veel moeten opgeven zoals hun carrièremogelijkheden, een comfortabel leven, hun vrijheid en zelfs hun leven.

Wil je meer te weten komen over onze reis en de situatie in Indonesië? Aarzel dan niet en contacteer ons. Joeri en ik komen met plezier vertellen in jullie afdeling over onze ervaringen. Stuur gerust een mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. .

De missie van KAJ Indonesië is zeer duidelijk: samen strijden voor eerlijk en waardig werk voor iedereen.

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen

dvv belfius