Afdrukken

De meesten onder ons zijn ongetwijfeld al eens in contact gekomen met interimwerk. Als student is dit bijvoorbeeld vaak de ideale oplossing om in de zomer een centje bij te verdienen. Ook is het tegenwoordig niet ongewoon dat je eerst een paar maanden met interimcontracten moet werken voor je dat contract van onbepaalde duur op zak hebt. Waarom is dat contract van onbepaalde duur nu zo'n felbegeerd iets? Je bent jong en je wilt wat: zelfstandig op eigen benen kunnen staan, alleen gaan wonen met je lief, vakantieplannen kunnen maken, enz. Om die dromen waar te maken is 'inkomenszekerheid' belangrijk. Dat wil zeggen dat je huisbaas of je bank er zeker van wil zijn dat je wel kan betalen op het einde van de maand. En tijdens je vakantie reken je er natuurlijk op dat je job niet door iemand anders zal ingenomen zijn wanneer je terug thuis komt.

We hebben een realiteit...

Al eens gedacht aan wat je later wil gaan doen? Waarschijnlijk droom je van een leuke, afwisselende job met toffe collega's waarmee al eens gelachen kan worden. Een job waarbij je kwaliteiten naar waarde worden geschat. Wel, ook daarvoor is een contract van onbepaalde duur belangrijk. Het geeft je immers zekerheid. Zekerheid dat je morgen nog altijd met die toffe collega's kunt werken, dat je morgen niet opnieuw moet beginnen in een ander bedrijf waar niemand je kent en de mensen je beschouwen als 'interimmer', 'vervangbaar', 'binnenkort-toch-weer-weg', enz. Maar door het het enkel te hebben over wat verkeerd of fout loopt, gaan we niets veranderen. Mijn oma zei altijd:

Niet klagen, maar in handen nemen!

We vliegen niet zomaar weg in... de Luchthaven in Zaventem

Op de luchthaven is het een bedrijvigheid van vanjewelste. Van transport tot horeca, van administratieve jobs tot bewakingsagent: er is van alles te doen en er staan altijd wel vacatures open. De luchthaven trekt dan ook een grote en diverse groep jongeren aan uit de omgeving, die op zoek zijn naar werk. Alleen, als je even inzoomt op die vacatures, dan zie je dat het vooral gaat om interimwerk. 60% tot soms 80% van de vacatures zijn jobs met dagcontracten.

Na zes maanden vroeg ik aan de chef of ik geen kans maakte op een vast contract. Ze gingen het eens bekijken. Intussen werk ik al meer dan vier jaar met dagcontracten bij UPS.

Jassin

Zo werken vele jongeren maanden en jaren met dagcontracten op en rond de luchthaven. Het gaat hier om een grote groep die tot voor kort eigenlijk volledig aan haar lot werd overgelaten. Voor het bedrijf vormen ze een handige buffer als het economisch wat minder gaat. Maar eigenlijk wordt gewoon misbruik van hen gemaakt.

Ik ken zelfs verschillende mensen die na een maand of zes hard werken vroegen naar hun vast contract en dan plots niet meer moesten komen. We kunnen niet anders dan onze frustraties inslikken en hopen dat er op een dag een vast contract uit de lucht komt gevallen.

Jasser

Ook in deze omgeving, waar het ieder voor zichzelf is en het geloof in verandering bij velen ver zoek is, wil KAJ opkomen voor jongeren. Door samen te werken met militanten van het ACV zijn we er in geslaagd om in de bedrijven binnen te geraken en jongeren te bereiken die een schaduwgroep vormen in onze maatschappij. Door middel van wekelijkse bijeenkomsten willen wij hen een stem geven in een omgeving waar ze geen schrik moeten hebben dat het hen hun job kan kosten. Samen praten, luisteren, discussiëren moet de bedoeling zijn. En vragen durven stellen: want kan dat dan zomaar, schijnbaar eindeloze verlengingen van dagcontracten? En waarom krijgen de vaste werknemers maaltijdcheques en wij niet? En heb ik dan niet het recht om te klagen als mijn overuren niet worden uitbetaald? Samen proberen we te achterhalen wat er allemaal fout loopt.

Alle interimmers moesten de camion gaan lossen, terwijl de vaste werknemers alleen maar wat moesten scannen. Zo'n dingen gebeuren echt veel. Ze behandelen mij soms als een hond. We krijgen onze ecocheques ook altijd te laat.

Hakim

Ondertussen proberen we een sterke groep van zelfbewuste jongeren te vormen die weten wat ze willen en waar ze voor opkomen. Om aandacht te vragen voor wat zij elke dag meemaken. Om een gelijkwaardige behandeling te eisen.

 

We gaan niet enkel shoppen in... Oostende en Kortrijk

Jullie kennen het allemaal: gezellig gaan shoppen, winkel in winkel uit en dan liefst nog zo snel mogelijk door die kassa heen om je dan 's avonds in je nieuwe kleren te hullen. Maar ooit al eens stilgestaan bij hoe het moet zijn om daar te werken? Het leven van een interimkracht in de verkoop is niet zo simpel als gewoon 'gaan werken en terug thuis komen' met een rugzak vol zekerheid. Integendeel... Daarom gingen we aan de slag in de shoppingcentra K te Kortrijk en Kultuurpaleis te Oostende!

In de H&M...

In de Mango...

In de Mediamarkt...

En dit anno 2015! Hadden jullie dit ooit gedacht toen je een trui ging kopen, met een nieuwe DVD aan de kassa stond of in de paskamer een broek aan het passen was? Eigenlijk vinden we het 'leuk' te weten dat we niet alleen staan in deze situatie. Maar dat wil vooral zeggen dat we dit samen kunnen en moeten veranderen! Daarom is er elke woensdag 'girls-night' in Oostende, waar we samenkomen met een hapje en een drankje. Eerst even uitblazen na het werk om dan onze verhalen van die dag te delen met elkaar.

We willen zoveel mogelijk verko(o)p(st)ers verenigen om ervoor te zorgen dat elk van ons gelukkig en met een zeker gevoel naar het werk kan gaan en terug huiswaarts kan keren!

We gaan ook internationaal in... Oekraïne

In L'viv, een stad met ruim 700.000 inwoners in het westen van Oekraïne, wordt ijverig KAJ gemaakt. Vrijgestelde Anna werkte er gedurende de voorbije vijf jaar met verschillende groepen jongeren aan betere werkomstandigheden. Ze sprak met jongeren die werkten in callcenters, horeca en productiebedrijven. Ondanks het feit dat het in Oekraïne geen gewoonte is om zich als burgers te verenigen en zich samen als een organisatie op een gestructureerde manier maatschappelijke problemen aan te pakken, is dit ondertussen verschillende keren gelukt. Die eerste actiegroepen zijn meer dan nodig voor de Oekraïense jeugd. Jongeren die in Oekraïne een zelfstandig leven willen uitbouwen botsen op onwaarschijnlijke toestanden. Ze vinden vaak gewoon geen werk door het nijpend tekort aan arbeidsplaatsen. 85% van de jongeren doet werk dat niets te maken heeft met de opleiding die ze genoten. Jongeren moeten jobs aanvaarden die gewoonweg niet aangegeven zijn (zwart werk), omdat het loon voor dit werk twee keer hoger ligt dan bij officieel werk. Een degelijk contract en dus afdwingbare afspraken over het loon of de werkuren bestaan niet. De mondelinge afspraken worden door de werkgevers niet nageleefd, waardoor jongeren veel te veel uren werken en ze dagen, weken, maanden te laat of gewoon niet worden betaald. Er is geen sociale bescherming, bijvoorbeeld voor ziekte. Jongeren gaan dus ziek gaan werken. Betaalde vakantie is er niet. Eén van de meisjes in de groep werkte vijf jaar aan één stuk zonder vakantiepauze. Een 'vaste job' is zo goed als onbereikbaar. Jongeren schakelen de tijdelijke jobs jarenlang aan elkaar. Enzovoort, enzovoort.

De gevolgen voor het leven van de jongeren zijn amper te overzien. Jongeren kunnen niet alleen gaan wonen, ze zijn gedwongen om bij hun ouders of vrienden te smeken om te mogen wonen of er te mogen terugkeren. Ze leiden een erg beperkt sociaal leven door het uitputtende werken voor lage lonen en de onvoorspelbare en lange werkuren. Jonge vrouwen zijn bang om aan kinderen te beginnen omdat ze het niet gaan kunnen bekostigen. Sommige jongeren verkassen naar het buitenland om een beter leven te zoeken. Sinds een half jaar leiden de kernleden Sofia, Maria, Dara en Ira de afdeling die werkt rond werkomstandigheden. Deze kernleden deden elk al acties op hun eigen werkplaatsen. Wekelijks, soms om de twee weken komen ze samen en bespreken nieuwe verhalen van jongeren, maken een samenvatting van de meest voorkomende toestanden en bereiden ze activiteiten voor de leden die meedoen aan de social running en leden die meedoen aan de naaigroep voor.

De leden van social running kunnen door geldgebrek of te ingewikkelde werkschema's niet naar de fitness om in conditie te blijven. De kern stelde vast dat de groep te klein was om verandering te kunnen bereiken. De massa jongeren in slechte werkomstandigheden moest dus verenigd worden. Zo ontstond het idee om deze jongeren te organiseren via sport en ze dus ook een sociaal, gezond leven te geven. Niet sporten is het einddoel, maar wel een discussie voeren over wat voor sociaal leven ze willen. De naaigroep is nog maar pas opgestart. Daarin wordt samen kleren naaien gebruikt om – meisjes onder elkaar – het te hebben over de vrouwenkwestie en de plaats van de vrouw in het gezin, op het werk en in de samenleving.

Met de social running willen we tegen de zomer zeker 50 jongeren verenigd hebben die dus wekelijks samenkomen en voor, tijdens en na het lopen discussiëren over hun sociaal leven, blikt Anna vooruit. In de naaigroep willen we tegen dan ook zeker 10 nieuwe jongeren die hun eigen realiteit in kaart brengen. De kernleden moeten ook actie (blijven) ondernemen op hun eigen werkplaats.

En hebben een droom...

Ondertussen geloven we dat dit kan, dat we onze eigen realiteit kunnen veranderen. Dus moeten we doorgaan, moeten we blijven streven naar grotere verandering. We willen dan ook dromen... Dromen om daarna te kunnen vechten. En om achteraf te zien dat dit niet enkel bij een droom bleef, maar dat het werkelijkheid geworden is! Wie droomt met ons mee?

We dromen...

Maar hebben vooral een plan...

Om deze dromen te realiseren! We gaan verder met de jongeren op de luchthaven, met de jongeren in de shoppingcentra en met de jongeren in Oekraïne. Jullie horen er nog van!