Wees een luisterend oor

interimarbeidersElke morgen naar de interimkantoren trekken en na enkele uren weer hopeloos thuis in je zetel zitten piekeren. Wat als er nog zoveel andere jongeren zijn die dit elke dag meemaken? Wat als die jongeren gewoon in je straat wonen of in je voetbalclub spelen? Wat als we weten dat we dit samen kunnen veranderen? Jongeren die zelf hun leven, het leven van andere jongeren en de mentaliteit van interimkantoren bekendmaken en veranderen. Dit is actie, dit is vooruit gaan, dit is onze interimactie! En als elke jongere die die realiteit beleeft, in elke stad de interim-maffia zal bekendmaken, dan pas zal het écht veranderen! Hier het verhaal van “Wees een luisterend oor!” in Oostende – 19 april 2011.

Verhalen verzamelen

We gingen met verschillende jongeren de jongeren aan de interimkantoren bevragen. Voor ons was het duidelijk wat we wilden: verandering van de interim-wereld. Hoe meer gasten we spraken, hoe enthousiaster we werden. Iedere jongere die we aanspraken, had wel iets te vertellen. Dringend nood aan verandering dus!

Voor ons was deze interimactie ook op persoonlijk vlak heel belangrijk. Als werkzoekende jongere is elke dag een teleurstelling. Waarom moeten we opstaan? Om werk te zoeken en weer met lege handen thuis te komen?! We hadden de hele dag tijd, maar dankzij de interimactie hadden we elke dag een doel: jongeren aanspreken. We voelden ons weer nuttig in de maatschappij, we werden weer iemand.

Nadat we verschillende verhalen en contactgegevens verzameld hadden, maakten we een analyse. We legden alle verhalen naast elkaar en haalden de feiten eruit: wat, wanneer en waar? Vervolgens groepeerden we de feiten en zochten een passend thema voor iedere groep.

Onze analyse

RienVan de thema's die we bepaalden,maakten we een selectie van titels die we wouden bekend maken. Het was geen eenvoudige beslissing, zo vond Jona het heel belangrijk dat de interimkantoren hun dossiers zouden beheren, omdat hij hier zelf heel wat negatieve ervaringen mee heeft. Gwenn wou absoluut het feit veranderen dat er geen rekening gehouden wordt met voorkennis, mogelijkheden en verwachtingen en dat ze louter afgaan op het uiterlijk. Uiteindelijk kozen we vijf titels die wij wilden bekend maken en veranderen:

  • ze houden onze dossiers niet bij en kennen ons niet;
  • beloofde jobs gaan niet door;
  • ze beloven ons te bellen, maar doen dat niet;
  • valse vacatures aan de ruiten;
  • ze houden geen rekening met onze voorkennis, mogelijkheden en verwachtingen en gaan af op ons uiterlijk.

Onze motivatie werd alleen maar groter. We gaan er met onze groep volledig voor om deze zaken bekend te maken en te veranderen. We doen dit voor elke jongere die dagelijks aan de interimkantoren staat en die telkens weer één van deze zaken meemaakt. We gingen elke dag aan de interimkantoren staan. Het werd een beetje onze job, maar dan iets wat we heel graag deden, waar elkaars beloftes wel uitgevoerd werden en waar niet werd afgegaan op ons uiterlijk.


Het proces naar de actie

Samen handelen en echte vrienden worden

interimarbeidersAan ons actiemoment gingen tien heelintense weken van samenwerking vooraf. Hiervan namen we ruim vier weken de tijd om elkaar beter te leren kennen. Toen we elkaar voor het eerst zagen, klikte het tussen ons. Louter naar elkaars verhaal luisteren, geeft het gevoel:“Yes, ik ben niet alleen! Ik ben niet de enige die al die slechte ervaringen heeft met interim.” De eerste avond dat we afspraken, zijn we iets gaan drinken in de Irish Pub in Oostende. We hebben heel wat gepraat. Rien, uitbouwwerker Oostende, zei dat we best alles bijhielden van de ervaringen die verteld werden. Na een tijdje doe je dat vanzelf, want je weet waarvoor je het doet. Naarmate het proces van de actie vordert, vergroot de impact ervan op je eigen leven. Jona: “Toen ik ging skaten, betrapte ik mezelf erop dat ik iedereen ging bevragen: Of ze werkten? Of ze ervaring hadden met interimkantoren? Zo heb ik ook mijn buurjongens op een andere manier leren kennen. Je wilt méér verhalen, je wilt jongeren vinden die in dezelfde shit zitten. Net dat geeft je moed om met de actie door te gaan.” Na die eerste bijeenkomst zagen we elkaar een week niet, maar in die periode spraken we nog veel meer kennissen, vrienden, nichten, neven, buurjongens, enz. aan over interimwerk. We schreven hun verhaal uit en keken er al naar uit om deze met de groep te delen.

Hoe is't?, doen en beseffen: ik ben niet alleen

Toen we de tweede keer samenkwamen, deden we eerst een ‘Hoe is’t?'. Dat was niet makkelijk voor ons tot Rien zei: “Wat hebben jullie deze week allemaal meegemaakt aan de interimkantoren?”. Toen kwam er een waterval van ervaringen en wij maar schrijven! Vanaf dan kwamen we wekelijks samen of soms zelfs meerdere keren per week. Zo gingen we eens samen skaten, aten spaghetti bij Kevin thuis, speelden een spel met vragen over ons persoonlijk leven en onze zoektocht naar werk, enz.

Al gauw werden we echte vrienden en wist je dat wanneer je een rotdag had gehad door je persoonlijke interim-zoektocht, de rest van de groep je meer zou begrijpen dan wie dan ook, omdat zij net hetzelfde meemaakten.

Besluiten en de verandering beleven

Na een tijd merk je wie van ons er echt voor wilt gaan en zich volledig inzet. Vandaag zijn we met vijf kernleden. Wij waren er van het begin tot het einde bij en willen elkaar niet meer in de steek laten. Samen doorliepen we het hele actieproces en voerden we alles uit wat we elkaar beloof hadden. Naast de kern, zijn er 9 andere gasten, de leden, die delen van het actieproces meemaakten. Ook hun rol is van enorm belang binnen het actieproces, want zij kunnen anderen meetrekken zodat onze actiegroep alleen maar groter en sterker wordt.

Rien: “Het sterke van het actieproces is dat je de evolutie van de gasten waarneemt. In het begin moet je nog wat trekken, moet je hen nog veel uitleggen, moet je nog veel voordoen, maar beetje bij beetje nemen zij de taak vanzelf van jou over. Zij doen de voorstellen, gaan al eens alleen jongeren aanspreken aan de interimkantoren, spreken eens met elkaar af in een cafeetje om iets te drinken en over de actie te praten. Voor je het weet zijn de T-shirts al besteld en hebben ze poll’s, flyers en spandoeken gemaakt.”

Zin geven aan de dagen

interimarbeider ShirleyAls je werkzoekend bent, zoals wij, danheb je de hele dag tijd (nadat je bij de interimkantoren bent langsgeweest). Waarom zouden we een hele dag wachten om elkaar ’s avonds te zien en aan onze actie te werken? Neen hoor! Wat wij deden, was iets waar we allemaal achter stonden. Tijdens het eerste deel van het proces naar de actie - verhalen verzamelen - spraken we ’s morgens om 9 uur af en stonden we tot 12 uur aan de interimkantoren om jongeren aan te spreken. Daarna gingen we samen een broodje eten en in de namiddag legden we alle verhalen samen en groepeerden we de feiten. Onze vriendschap groeide telkens wanneer we na het aanspreken van jongeren nog iets gingen drinken, een Hoe ist? deden of iets anders ontspannend deden zoals het spel.

Tijdens het tweede deel van het actieproces – het voorbereiden van het bekendmakingsmoment - spraken we ook om 9 uur af en vergaderden we tot de middag. We deden telkens een Hoe-is’t?, overliepen wat er reeds gebeurd was en bepaalden wat er nog diende te gebeuren en wie dit zou doen. In de namiddag voerden we onze opdrachten uit. Toen aten we weer samen en ’s namiddags voerden we de taken uit. Soms hadden we vroeg gedaan, maar dan konden we het niet laten toch nog samen te zitten om vanalles voor de actie te doen, bv. de poll’s uitdelen, flyers maken of gewoon bij een van ons thuis nog een praatje te maken.

Het was fijn om dankzij onze actie terug structuur in onze dag te hebben i.p.v. de hele dag doelloos voor je uit te kijken, laat te gaan slapen en laat op te staan.


Actie is verandering

De actie heeft veel veranderd, we zijn vooruit gegaan

De interimactie heeft ons veranderd, het heeft ons sterker gemaakt.

Zo heeft Jona voor de eerste keer zijn mening geuit tegen deinterimconsulente. Maandag na de actie ging Jona opnieuw werk zoeken bij Randstad. De consulente herkende hem vanuit de krant en zei: “Jij hebt dit weekend een campagne tegen ons gedaan.” Jona confronteerde voor het eerst: “Ik ben inderdaad trots dat ik dat meegedaan heb aan 'Wees een luisterend oor!'. Als ik iets gezegd heb dat niet waar is, mag je het me nu in mijn gezicht zeggen.” De consulente gaf hem 3 vacatures waaruit hij kon kiezen.

interimarbeider Jona Ook Gaëtan werd diezelfde week nog aangesproken door een interimaconsulente in Accent. Ze zei: “Ik begrijp dat je dat gedaan hebt.” Gaëtan zei daarop: “Bedankt, maar als je me echt begrijpt, dan haal je nu die valse vacatures van de ruiten.” Dit is een positieve ervaring.

Voor Gwenn veranderde er veel op persoonlijk vlak. Voor de actie was zij een gesloten meisje, maar door de actie weet ze dat ze kan en mag opkomen voor haar mening. Dat doet ze nu ook in het gewone leven: “Ze zullen niet meer met mijn voeten spelen.”.

Actie is onze manier van leven geworden

Vandaag na onze actie willen we nog meer jongeren bereiken en de verandering die we bereikten, meten. Daarom gaan we met onze poll’s met onze vijf titels opnieuw aan de interimkantoren staan en laten deze door de jongeren invullen. Zo zien we duidelijk wat er veranderd is en wat niet. We vertellen de jongeren ook over onze (komende) actie en motiveren hen mee te doen, want 'Wees een luisterend oor!' van 19 april was voor ons nog maar het begin.

We willen nog veel veranderen en gaan door tot het laatste interimkantoor verandert en rechtvaardig is.

Het is een nieuwe manier van leven geworden, een manier waarvan we voelen dat het zo moet zijn voor alle jongeren die in dezelfde mizerie zitten.

Plaats reactie